Passie voor Sport Home | Profiel | Archief | Vrienden VerhuisdGeschreven op 10:07, 19/9/2011Omdat blogsnel lange tijd niet bereikbaar is geweest, heb ik noodgedwongen mijn blog verhuisd naar passievoorsport.wordpress.com. Daar kun je voortaan verder lezen over al mijn sportpassies!{ 1 reacties } { reageer } { Vaste Link }
Bizarre anderhalve weekGeschreven op 11:44, 14/7/2011 in WielrennenNos.nl: Skye-renner Geraint Thomas twitterde gisteren: "Ik hoorde zojuist dat de Tour echt begint morgen. Wat hebben we dan in godsnaam gedaan de afgelopen anderhalve week?"Goede vraag Geraint. De eerste anderhalve week werd vooral gekenmerkt door de vele valpartijen. Renners vielen bij bosjes en wij keken met ongeloof toe. Onnodige valpartijen, valpartijen waarbij renners lichaamsdelen braken en vooral valpartijen die dankzij anderen dan de wielrenner zelf werden veroorzaakt. Wat dacht u van de valpartij die ontstond doordat een toeschouwer net te dicht op de weg stond. Of van de televisiemotor die Sorensen omver reed. De heftigste dag was natuurlijk zondag 10 juli. Vinokourov vloog de bocht uit en brak zijn heup en dijbeen. Jurgen van den Broeck brak zijn schouderblad bij zijn val. Twee goede renners die de Tour moesten verlaten, na al vele uitvallers die hen voorgingen. Bizar eigenlijk, dat er in de eerste week al zo snel twintig renners naar huis (of ziekenhuis) gingen. Maar het meest bizar is natuurlijk de auto van zondag 10 juli. Weten jullie dan ook genoeg? Terwijl twee kopmannen lichaamsdelen braken, reed Johnny Hoogerland van Vacansoleil voor de bergpunten mee in een kopgroep. Hij had de bolletjestrui veroverd, maar was deze zaterdag kwijtgeraakt. Na afloop van die etappe riel hij al meteen dat hij zondag die trui wel terug zou pakken. En hij hield zijn woord. Na wat kibbelinigen met Thomas Voeckler kon Johnny op de bergen onderweg de punten pakken. Genoeg om de bergtrui terug te krijgen. Ik zat klappend vanaf de bank toe te kijken. Alles ging voorspoedig. Tot dat moment. Tot een auto de kopgroep voorbij wilde, voor een boom moest wijken en in volle vaart een renner schepte, die een andere renner lanceerde. Het volgende moment zag je 3 renners, maar geen Hoogerland en Flecha. En bleek het Hoogerland te zijn die werd gelanceerd. Ruim een uur zat ik in shock. De beelden werden weinig herhaald, de Franse televisie ging over naar het peloton en de kopgroep van 3 man. Johnny Hoogerland kwam pas na 5 minuten in beeld. Met bloed op de benen. Verbijsterd keek ik naar die verwondingen. De tranen stonden zelfs bijna in mijn ogen. Ik kon het gewoon niet geloven wat daar gebeurd was. Wat moet die man pijn hebben gehad. Later bleek zelfs dat hij in het prikkeldraad was beland. Johnny reed verder op zijn eigen tempo. Als hij te laat binnen was gekomen, dan moest de Tour organisatie hem dat maar vergeven. Pas in de samenvatting kon ik de binnenkomst van Hoogerland, samen met de gehavende Flecha, zien. Gelukkig, hij kwam binnen, stapte niet af en kon in tranen zijn trui ophalen. In een klap was hij de held van Nederland. De held van Frankrijk ook. Terecht, want dit is een bikkel. Oh nee, hij is Johnny. In de krant las ik nog de terechte opmerking dat voetballers daar wat van kunnen leren. Sport is doorgaan, niet opgeven en ook met pijn gewoon verder sporten. Daar kan iedereen wat van leren! Het spektakel van het jaarGeschreven op 12:17, 5/7/2011 in WielrennenHet voetbalseizoen 2010/2011 ligt achter ons. Mijn club is kampioen geworden, het feest is gevierd, het shirt met de drie sterren hangt thuis te stralen en nu zijn de voorbereidingen op het nieuwe seizoen volop aan de gang. In deze redelijk voetballoze periode hoef ik me echter niet te vervelen. Gelukkig maar!Drie weken Wimbledon zijn naadloos overgegaan in drie weken Tour de France. Ook wel het spektakel van het jaar, met al die gekte en drukte eromheen. Gekte en drukte die dit jaar voor onze familie toch anders is dan anders, omdat mijn oom de sportjournalist voor het eerst in 16 jaar (!) niet als journalist met het spektakel meereist. En dus hoef ik niet bij elk interview op te letten of hij in beeld is. Voor hem zwaar, maar ook voor het thuisfront is het wennen. De eerste ritten zijn al aan de gang en helaas moet ik de beelden hiervan doordeweeks nog in samenvatting zien. Gelukkig begint over 1,5 week mijn vakantie en kan ik weer zoveel mogelijk dagelijks voor de buis zitten. Bezigheden plannen we er waar mogelijk maar omheen. De eerste etappe was al spektakel genoeg, met de vele valpartijen. Onhandige valpartijen vooral. Of valpartijen door de schuld van een ander. Gesprek van de dag (en de dagen erna) was toch wel de bewuste toeschouwer, die een massa renners liet struikelen. De ploegentijdrit oogste vooral respect en verbazing. Toch een discipline apart hoor, met negen man zo hard mogelijk rijden, ook al mag je er dan onderweg vier lossen (die overigens weer niet te laat binnen mogen komen en dus tijd kunnen verliezen!). Het echte werk gebeurt natuurlijk in de bergen. Ik hoop mee te kunnen met een wielerreis naar de Alpe d'Huez en Grenoble, om het wielerspektakel eindelijk weer eens van dichtbij te aanschouwen. Gekte op de Nederlandse berg, dat is wat we waarschijnlijk te wachten staat. Bijzonder lijkt me dat, om daar onderdeel van uit te maken, van al die gekke oranje geklede Nederlanders. Bovendien levert het vast bijzondere taferelen, en dus verhalen, op. Een gevoel van trots - de derde sterGeschreven op 04:54, 16/5/2011 in VoetbalHet was D-day. Of de dag van de derde ster, die toch ein-de-lijk eens op dat shirt moest komen. Al jaren werd het verlangen naar die ster maar niet vervuld. Frustrerend, want we hebben het hier over Ajax, dat geacht wordt beter te zijn dan de rest (Amsterdamse arrogantie). De laatste jaren lukte het maar niet om dat op de ranglijst tot uiting te brengen. Ook het spel liet vaak te wensen over. Of er heersten zenuwen of nonchalanche, waardoor wedstrijden tegen 'kleine' tegenstanders gemakkelijk verloren gingen. Wat het voor een supporter helemaal frustrerend maakte, kan ik je zeggen. Dit jaar leken ze daar in ieder geval beter mee om te gaan, al was het spel nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Jol heeft een vrij verdedigende tactiek vind ik zelf. Regelmatig werd er nipt of met slecht voetbal gewonnen - wat overigens ondergeschikt was aan de punten hoor. Voetballen kwam mijn inziens wel na het behalen van de derde ster.Dit seizoen was turbulent, met het ontslag van Jol en het gesteggel binnen het bestuur en met Johan Cruijff. Maar een man wist daar op de juiste manier mee om te gaan: mister Frank de Boer. Diep respect voor wat hij in korte tijd gerealiseerd heeft. En ik denk dat hij het juist zei - enkele andere Ajacied had hetzelfde kunnen doen. Daar zit voor mij ook het verschil. De Boer heeft het hart helemaal op de juiste plaats. Voor hem is trainer van Ajax meer dan een baan alleen (hopelijk zeg ik daarmee geen onware dingen). Hij is begaan met iedereen, zo komt het ook over. Hij bracht het voetbal terug. Het geloof. Voetballers werden weer meer zichzelf, waarvan Sulejmani toch het beste voorbeeld is. Ik heb altijd in hem geloofd, maar nu liet hij ook op het veld weer zien waarom. Dankzij Frank de Boer zijn ook de supporters beter achter het team gaan staan, is mijn stellige overtuiging. Individuen werden een hecht team en vooral herkenbaar, opnieuw identificeerbaar als Ajax. Iedereen leek weer plezier te hebben in het Ajacied zijn. Natuurlijk ging het ook een paar keer goed mis en leek die titel opnieuw aan onze neus voorbij te gaan. We zijn toch een paar keer afgeschreven (wat ik zelf toch ook dacht op dat moment). Maar, de concurrentie morste ook. En ineens waren we weer in de race. Tot op de laatste dag nog wel, in een rechtstreeks duel tegen Twente. Mooier kan toch niet? Ik had hoop, maar durfde niet teveel aan de titel te denken. Je zal toch maar in een rechtstreeks duel volledig weggespeeld worden (sorry Twente). Die angst was groot. Gelukkig was daar niets van waar. De ambiance moet geweldig zijn geweest. Ik was er niet bij, wat als echte Ajacied pijn doet. Ja, dat doet nog pijn. Misschien kunnen meer Ajax-supporters mijn vrienden worden? Ik heb wel de wedstrijd vanuit huis gevolgd en natuurlijk het feest en de huldiging op die manier meegemaakt. Het was spannend, al was Ajax de bovenliggende partij en konden ze de voorsprong gewoon echt niet meer weggeven (dat was pas een vernedering geweest). Ze waren gedreven, ze vochten, ze toonden hun wilskracht en gingen er gewoon helemaal voor. Prachtig! De juiste mentaliteit, wat versterkt leek te worden door de tienduizenden fans op de tribune. Gejuich bij de doelpunten (vooral het eigen doelpunt, schitterend als doelpunt zeg), verbijstering bij de 2-1 die zo snel volgde en vervolgens de spanning van 'het zal toch niet'. Om die spanning bij de 3-1 om te zetten in de gedachte 'gebeurt dit echt'. Jawel, het gebeurt echt! Pinch. De ontlading bij de spelers is groot. Bij de supporters natuurlijk ook. De commentator merkte op een gegeven moment op "het lijkt wel alsof Ajax voor de eerste keer de titel wint". Ja! Zo voelde het ook! Hier hebben wij 7 jaar op gewacht. Dat is lang! Natuurlijk is de ontlading en de feestvreugde dan groot. Ik voelde mee met spelers als Stekelenburg en Vertonghen, die ook al die tijd gewacht hebben op dit moment. Ik gun ze een lang feestje, net als de Boer, de rest van de selectie en alle supporters in de hele wereld. Vanochtend dacht ik 'het kan toch niet waar zijn'. Maar het is wel waar. Ik voel me ineens trots. Ajax voor de 30e keer kampioen. Het was het wachten waard. Reden genoeg om mezelf te trakteren op een nieuw shirt! Met die derde ster! Strak van de spanningGeschreven op 12:47, 3/5/2011 in VoetbalSucces aan ons, supporters, die veel te spannende momenten gaan beleven - dat we het maar mogen overleven ;)Dat is wat ik doorgaf aan Rafael van der Vaart, die Ajax succes wenste voor de ontknoping van de eredivisie. Hope Ajax takes the title, good luck guys, was zijn kreet. Natuurlijk kan ik niet anders dan dat beamen. Maar waar hij denkt vanuit de spelers, denk ik vanuit de supporters. En daar ben ik er toevallig zelf eentje van. Eentje die zondag genoodzaakt was de wedstrijd via internet, sms en radio te volgen. En die bijna ontplofte van spanning, vooral in de tweede helft na de 1-2 voor Ajax. Samen met mijn neefje, die ook supporter is en de spanning ook amper kon weerstaan. Daar zaten we dan, buiten op het grasveld terwijl er binnen een feest gaande was. Maar wij zouden geen supporters zijn als we niet gek van de spanning naar buiten waren gevlucht om de wedstrijd te kunnen volgen. In deze fase wil je niets meer missen! Met de handen voor het hoofd volgden we NOS Langs de Lijn. We flitsten van de ene naar de andere wedstrijd, steeds hopend dat bij de volgende keer dat Ajax voorbij kwam, het niet ineens 2-2 was geworden. Maar nee, ons Ajax hield stand, met moeite weliswaar maar wie kraait daar nou om? Winnen is winnen, en winnen is het enige middel om het doel te bereiken: de 3e ster. Die ligt nu enigszins voor het grijpen!! Dat is eng, kan ik je zeggen. Want hij kan ook zomaar aan onze neus voorbij gaan. Nu je er zo dicht bij bent, is die gedachte ondraaglijk. Ik wil er niet naast grijpen! De spelers ook niet natuurlijk, mag ik aannemen uiteraard. En dus zit ik over 2 weken waar dan ook de wedstrijd te volgen en te hopen, te duimen, te vloeken, gek te worden en, ik hoop het echt, te juichen van blijdschap en geluk. Zou het echt... Serieus... Spanning! Grijnzen, glimlachen, glimmen van trotsGeschreven op 07:19, 27/4/2011 in VoetbalPrachtig. Hoe snel kan het gaan. Een paar weken geleden, na het verlies tegen ADO, gaf niemand meer wat om titelkansen. Toen kwam ook nog Johan Cruijff over de club heen walsen. Nee, Ajax ging die competitieprijs niet winnen. Nu is alles anders. Nu heeft Ajax die titel ineens weer voor het grijpen, alles in eigen hand (Twente overigens ook, maar daar hoor je de media niet over, typisch?). Heel Amsterdam en alles wat Ajacied is, grijnst, glimlacht en glimt van trots. De voetbalwereld is crazy. Deze wereld verandert met de dag, met de week. Fascinerend ook. Hoe mensen huilen, hoe mensen lachen. Hoe iedereen dacht dat Psv kampioen ging worden en hoe niemand daar in Eindhoven nu meer in gelooft. De uitkomst is nog steeds onzeker, maar ineens is er voor Ajax-supporters als ik weer hoop. Die derde ster, die is binnen bereik. Die ster waar we al zo lang op wachten en van dromen!Punt is natuurlijk dat we onmogelijk euforisch kunnen zijn. Ik ben eerder zenuwachtig. Want Ajax moet nog wel 'even' zien te winnen in Heerenveen. En dat moeten, daar zit het 'm nu juist in. Ik ken mijn Ajacieden op het veld als spelers die niet goed met druk om kunnen gaan, al zijn de meeste er wel in gegroeid. Ze doen dat in ieder geval beter dan voorgaande jaren, toen al die wedstrijden tegen kleine tegenstanders spontaan werden verloren. Nu speelt het team nog steeds dramatisch tegen zulke tegenstanders, en zelfs tegen sterkere, maar wordt er wel gewonnen. Een groot verschil met de voorgaande jaren. Maar ik denk ook aan de keren dat we het weggegeven hebben. Dat kan zondag ook zomaar weer gebeuren. We zijn er nog niet! Laten we dat vooral in ons hoofd houden en vooral niet vergeten. Eerst de horde Heerenveen en dan pas denken aan die laatste wedstrijd waarin we de titel kunnen grijpen. Ik krijg nu al de kriebels als ik denk aan de spanning die dat met zich mee gaat brengen. Eerst komende zondag, dan, als zondag alles goed gaat, over 2 weken. Daar durf ik nog niet van te dromen. Hopen doe ik wel, want de wens om eindelijk weer eens serieus feest te vieren is groot. Ajax landskampioen. Ja. Wat zou dat een prachtig plaatje zijn! Afscheid van een heldGeschreven op 08:40, 21/2/2011Koud. IJskoud. Dat was het afgelopen zondag in de Arena. Overheersend koud, want op het veld gebeurden geen spannende dingen die ons konden opwarmen. Van tevoren weet je dat ze in de Arena het woord 'verwarming' niet kennen. Je weet dus dat je je moet wapenen tegen de kou. En toch was ik niet genoeg voorbereid zondag, waardoor mijn voeten bevroren en de kou overheerste.Het was anders geweest wanneer de Ajacieden op het veld vuurwerk hadden laten zien. Nu moesten we wachten tot na de wedstrijd, toen de F-side op spetterende wijze Suarez bedankte voor zijn bewezen diensten. 159 wedstrijden, 111 doelpunten. Mooie statistieken! Dat vuurwerk konden de Ajacieden op het veld dus niet brengen. Het werd de wedstrijd van de gemiste kansen en mislukte passes. Slechts 1 keer was het raak, door El Hamdaoui. Ook een niet te missen kans en als hij dat wel had gedaan, had ik echt hardop hem de huid volgescholden. Nu hield ik me in. Na de 1-0 werden echter alle kansen mislukt, passes kwamen niet aan en men dook onder of over voorzettten heen... ook wel een spektakel overigens. Maar leuk was het niet. Het enige wat ons vastgeplakt hield op de te koude stoelen, was het vooruitzicht van het afscheid van Suarez. Daarvoor zaten wij in het stadion. Ik wilde Suarez een laatste eer bewijzen en hem zelf uitzwaaien, ook al kon hij mij niet persoonlijk zien. Ik heb geklapt en van binnen Suarez bedankt voor alles wat hij voor ons Ajax heeft gedaan. Zo'n held missen we nu meer dan ooit! Bikkels in de buitenluchtGeschreven op 12:30, 10/1/2011 in SchaatsenDe heroiek was tijdens het EK Allround in Collalbo even terug op de schaatsbaan toen de schaatsers in de buitenlucht hun ronden mochten maken. Misschien past het niet meer in deze tijd, de omstandigheden zijn immers totaal niet te vergelijken met schaatsen op een overdekte baan, maar mooi om te zien is het zeker. En het doet er niet toe dat het in elke andere overdekte baan een andere wedstrijd was geweest. Net zo goed als dat je niet kunt winnen van mensen die er niet zijn. Het hele toernooi was in de buitenlucht en dat betekende dat het voor iedere schaatser even moeilijk was. Bij overdekte schaatstoernooien kan er soms ook sprake zijn van geen gelijke omstandigheden.Buiten rijden lijkt misschien absurd voor een schaatssport die zich sterk ontwikkeld heeft, maar het geeft wel een zekere allure. Als kijker is het eigenlijk fantastisch, een mens tegen de elementen van het weer. slim schaatsen was nu belangrijk, onder de wind door duiken, met wind mee je rust pakken en je bewegingen opvoeren als wind tegen hebt. Het leverde machtig mooie plaatjes op en een strijd die ook echt een strijd was. Vooral bij de mannen was het smullen. De echte mannen scheidden zich af van de jongens, en de echte mannen bleken alleen 3 Nederlanders, een Noor en een Rus te zijn. Toch een mooi stelletje bij elkaar. En doordat Sven Kramer er niet bij was, kon de strijd ook echt losbarsten. Eerlijk gezegd ook wel een verademing hoor, zonder Sven. Want hij was dan wel zonder twijfel altijd de beste, hij maakte het toernooi soms ook saai. Nu konden er ineens 5 mannen op die eerste plek eindigen. Wie werd het? Nederlands succes, net als de voorafgaande jaren, Noors succes sinds 1991 of Russisch succes sinds 2001... Take your pick. Vooraf was er weinig over te zeggen, al denk ik niet dat men zomaar de namen van Jan Blokhuijsen en Koen Verweij had genoemd. De strijd zou eerder gaan tussen Havard Bokko, Ivan Skobrev en onze Wouter Olde Heuvel. Die laatste bleek het echter moeilijk te krijgen en had met de laatste afstand te gaan, de 10 km, maar liefst 13 seconden achterstand. Niets was echter onmogelijk op de buitenbaan van Collalbo, ook niet 13 seconden goedmaken. Tijdens de 10 km, een afstand waar ik persoonlijk van houd als kijker, moest de beslissing vallen. Het werd ook spannend, al kon Olde Heuvel niet loskomen van Blokhuijsen en was de titel voor hem uit zicht. Ze bleven wel allebei Bokko ruim voor, die daarmee wist dat hij geen kampioen ging worden. De laatste rit was spannend, en leek even uit te monden in een titel voor Blokhuijsen, maar Skobrev vocht zich geweldig terug. Uit een voor ons verslagen positie knokte hij zich terug en liet hij datgene zien waarvan wij wisten dat hij het kon - alleen wil(de) het bij Skobrev nogal eens aan vechtlust ontbreken. Daarom had hij ook nog geen grote toernooien gewonnen. Hij kon de moed verliezen en gewoon ophouden met schaatsen. Nu zag hij echter het licht en plots was hij daar weer, met steeds snellere ronden. En jawel, het kampioenschap ging naar de Rus, terecht ook. Na al die mislukte jaren waarin hij het vaak zelf liet liggen, had hij nu eindelijk prijs. Een mooie winnaar, waar ik best mee kon leven. Een titel voor de jonkies Blokhuijsen of Verweij was wellicht wel erg veel van het goede geweest, zo in de buitenlucht. Ik vond het alleen zeer zuur voor Wouter, die eindelijk uit de schaduw van Sven kon komen en dan toch werd overklast door broekies. De veelal moeizame en zware ritten van de vrouwen waren wellicht niet om aan te zien, maar tegelijkertijd riepen ook zij een mate van bewondering op. Vechten tegen de elementen blijkt niet voor iedereen weggelegd. De bikkels stonden duidelijk op en maakten het toernooi tot wat het was, een spektakel, een gevecht, vol strijdlust, de wil om te winnen. Ajacied zijn doet pijnGeschreven op 09:21, 24/11/2010 in VoetbalVoetbal. Alleen de belangrijkste bijzaak van het leven, maar soms toch zo veel meer. Er zijn van die momenten dat je er liever niet van houdt. Had ik nu maar geen hart. Zoals gisteravond. Nog steeds kan ik er chagrijnig van worden. Vanmorgen wilde ik geen kranten zien. Het was te erg. Ik had geen zin om door de zure appel heen te bijten. Soms wil je je er liever voor afsluiten. Doen alsof het niet gebeurd is. Nee. We hebben niet gespeeld. We hebben niet verloren. Nee. Het was een droom.Goh, was het maar zo simpel. Het is toch wel echt.Typerend voor de laatste wedstrijden van Ajax. Het leven als supporter is zwaar en oh zo vermoeiend. Mensen die voor andere clubs zijn, lachen zich misschien rot. Maar zij moeten als geen ander weten hoe sterk je hart gebroken is als het zo slecht gaat. En ja. Ik geloof dat ook Psv zijn slechte momenten kent en heeft gekend. Natuurlijk lach je als het met andere clubs slecht gaat. Dat hoort nu eenmaal zo. Maar een beetje begrip voor de moeilijke situatie waarin je nu als Ajacied zit, mag het? Je bloedt, je huilt, je schreeuwt... als Ajacied weet je niet meer wat je moet voelen. Je zou bijna ook willen bijten van frustratie! Je voelt je vernederd, je voelt schaamte, je voelt dat je club je club niet meer is. De ploeg is geen team meer. Je weet als supporter niet precies waardoor dat komt, je hebt er geen grip op, maar je zou het oh zo graag willen veranderen. De oplossing wil je aandragen. Desnoods zelf dat veld op. Spelers op hun verantwoordelijkheid wijzen. De trainer op zijn verantwoordelijkheid wijzen. Iedereen binnen de club laten voelen wat jij als supporter meemaakt. Clubliefde. Bestaat het nog? Frustratie is er vooral rondom het bestuur, het aankoopbeleid dat al minstens 5 jaar nergens op lijkt... Je zit met vragen. Waarom zitten wij met een overdosis aan nutteloze spelers? Waarom laat men juist een buitenspeler die nota bene zijn salaris wilde verminderen en in zeer goede vorm steekt gewoon weglopen? Ik mis Rommedahl! Ik mis zelfs Pantelic! El Hamdaoui heeft zelf toegegeven geen aanspeelpunt te zijn. Waar zat Ajax met zijn hoofd!?! En wat moeten wij met een uitgerangeerde Mido? Kan hij nu echt het verschil gaan maken? Ik betwijfel het zeer. De komende competitiewedstrijden is Suarez geschorst. Terecht natuurlijk, want bijten is absurd, hoe vaak je tegenstander ook op je voet gaat staan. Daar hoort gewoon een straf voor te staan. Net als de vele ellebogen, tackels en andere mensonvriendelijke handelingen. In Italie kreeg Eto'o voor een kopstoot misschien maar 3 wedstrijden schorsing (Suarez heeft er 7), daarbovenop kwam wel 30.000 euro boete... Kunnen ze daar geen standaard van maken? Als Ajacied wordt het de komende tijd bikkelen, bikkelen en nog eens bikkelen. Keihard door alle zure appels heen bijten. De afgelopen wedstrijden is er niet gescoord - zegt dat niet alles? Tegen Real verloren we kansloos. Wat zeg ik? Tien keer kansloos. We hadden net zo goed niet kunnen spelen. Het lijkt er niet op dat het de komende tijd beter gaat. De spelers zijn geen team meer. Ze zijn ineens hun vorm kwijt en verdedigen kunnen ze niet meer. Waar moet dit eindigen? Vast niet bovenaan... Supporter zijn kan hard zijnGeschreven op 09:05, 4/11/2010 in VoetbalVoetbal, alleen de belangrijkste bijzaak van het leven, maar soms toch zo veel meer... Zo wil ik mijn passie voor het 'spelletje' best omschrijven. Er zijn echter van die momenten dat je er liever niet van houdt. Denk aan gisteravond. Of eigenlijk, vergeet het juist. Nog steeds kan ik er chagrijnig van worden. Vanmorgen wilde ik geen kranten zien, laat staan lezen. Het zou te erg zijn. Ik had nu echt geen zin om door de spreekwoordelijke zure appel heen te bijten. Soms wil je je er liever voor afsluiten. De kranten heb ik vermeden. Doen alsof het gebeurd was. Nee. We hebben niet gespeeld tegen een Franse ploeg. Nee. We hebben niet verloren. Nee. Het was een droom.Goh, was het maar zo simpel. Het is echt. Mijn clubje heeft dom en redelijk inspiratieloos en onnodig van een ploegje als Auxerre verloren. Waarom? Het leek zo lang werkelijk nergens op en toen ze eindelijk begonnen te voetballen, duurde het veel te lang voordat het 1-1 werd (nadat ik dankzij de eerste helft al helemaal vol frustratie zat) en meteen daarna ontzettend dom 2-1. Nee. Niet voor ons. Don't remind me again. Voetbal als belangrijkste bijzaak van het leven kan behoorlijk pijn doen. Overwinning na overwinningGeschreven op 08:03, 3/10/2010 in PaardenPaardrijden verleer je nooit, maar uitgeleerd ben je ook niet. Ik blijf actief rijden en steeds weer nieuwe dingen doen en ontdekken, altijd samen met mijn rijpony natuurlijk. Laatst werd overduidelijk bewezen dat hij en ik de goede kant op gaan. Op een zaterdag zijn we met z'n zessen (vier mensen en twee paarden) naar Nieuw- en Sintjoostland gereden voor de Sportdag Fjorden en Haflingers. Mijn pony was zowaar de rust zelve toen we hem op de grote manege uit de trailer haalden. Gelukkig konden beide paarden lekker in een box staan, zodat wij rustig alles konden bekijken. Al vroeg was het tijd voor mijn dressuurproefje B3. Na een korte inrijdtijd, voor mij ideaal omdat ik dan niet zenuwachtig kan worden, mocht ik in een schitterende hal op een goede ondergrond de proef rijden. Helemaal perfect was het zeker niet (ik verloor mijn stijgbeugels in beide galoprondes), maar we hadden samen 181 punten en dat was niet verkeerd voor zo'n eerste keer ooit! Een hele overwinning voor mij en zeker goed voor het zelfvertrouwen!Een week later mochten de paarden weer de trailer in, nu naar de Rucphense heide. Daar hebben we een bosrit op voor ons onbekend terrein gereden en ook dat was, na een moeilijk begin, een hele overwinning. Opnieuw was mijn pony eigenlijk wel de rust zelve en leek hij niet zo onder de indruk van de omgeving (wel van het grote paard van zijn eigenaresse). Zulke dagen zijn een hele opsteker en een boost voor het zelfvertrouwen om samen overal heen te kunnen. Ajax - Dinamo Kiev: frustratie en spanningGeschreven op 12:26, 26/8/2010 in Voetbal17 augustus 2010Er staat veel op het spel tijdens de confrontatie tussen Ajax en Dinamo Kiev in de laatste voorronde van de Champions League. Vooral in financieel opzicht moet die CL behaald worden... voor het eerst in jaren is er ook niet op begroot, waardoor het een grote meevaller zou zijn. De spelers wisten wat hun te doen stond, maar in de thuiswedstrijd was daar weinig van te merken... In de eerste twintig minuten heb ik nog nooit zoveel gescholden! Al na 2 minuten kreeg frustratie de overhand. De verdediging oogde nerveus. De spitsen voorin waren maar eenzaam. Ajax kwam tot de middellijn en ging dan weer terug. Tja, echt de manier om doelpunten te maken! De frustratie groeit ook hard. Ik word boos en zie de bui al weer hangen. Een vriend mocht niet voor niets al meedere keren "komt wel goed schatje" roepen. Na twintig minuten kwam het spel eindelijk meer in evenwicht. Een wedstrijdverslag.... een-tweetje Suarez en El Hamdaoui niet succesvol. 29' overtreding op kin. Svechenko spreekt zijn ploeggenoot, de dader, streng toe en pakt hem bij de arm vast. 38' Eno alert, keeper net op tijd, pijn aan voet. Oleguer speelt matig!! Had al eerder kunnen bedenken, wel eerder zo ondermaats geweest. Alderweireld net zo goed. 41' Anita geel (mist return). 55' 2 x geel = rood voor de man die al eerder streng werd toegesproken door Svechenko (heeft niet geholpen dus) 56' Vrije trap raak - door gekopt door Vertonghen!! 0-1 67' 1-1... schelduhhhhhhh! Gusiev krijgt elleboog bij vieren doelpunt. Vertonghen, typisch Ajax twijfel achterin. 76' Slechte aanname de Jong (moet nog steeds wennen aan dat korte kapsel) na balletje van de Zeeuw Tegen 10 man is 1-1 geen goed resultaat. Betere kansen gehad. 83' een-tweetje Eriksen/Suarez mislukt rommelig87' fout van der Wiel. vrije trap voor goal...89' voorzet Sulejmani 91' foute pass Vertonghen 25 augustus 2010 Hart in keel! Suarez neemt een vrije trap, prachtig 1-0. Schitterende voorzet van Sulejmani, koud in de goal, zorgt voor 2-0 en ik ga uit mijn dak! Tig rondjes in de rondte gedraaid. Dan gaat het toch nog mis, penalty in de laatste 10 minuten en 2-1... Die laatste minuten waren vreselijk. Mijn hart klopt keihard. Tot een uur na de wedstrijd kan ik nog altijd niet slapen omdat mijn lichaam nog niet tot rust is gekomen. Op naar de loting! Wielerronde Etten-Leur: koud, maar wat zijn die wielrenners leuk!Geschreven op 05:03, 18/8/2010 in WielrennenZondag 15-08-2010: Wielerronde Etten-Leur met het afscheid van Servais Knaven.Al weken had ik naar de Wielerronde in ons centrum uitgekeken. Eindelijk was er voor mij weer de kans om wielrenners van dichtbij te bekijken na 3 weken Tour de France te hebben gekeken. En de grote namen dit jaar waren Andy Schleck en Ivan Basso. Ik had al de hoop dat Schleck zou komen omdat hij eerder al eens in Etten-Leur is geweest. En laten we eerlijk zijn: wie in Etten-Leur is, heeft het er altijd naar zijn zin! Daar zorgt de organisatie van de ronde ook wel voor ;) Servais Knaven wist niet voor niets vorig jaar al dat hij in Etten-Leur zijn laatste wedstrijd als prof zou rijden... ook omdat hij hier in de buurt woont natuurlijk. Voor Koos Moerenhout was onze ronde trouwens ook de laatste wedstrijd, alleen had hij zijn afscheid al in Zevenbergen gehad. Dat ligt overigens ook naast de deur... Brabant is een goed broeinest voor succesvolle wielrenners! Hier is wat mij opviel terwijl de wielrenners hun rondjes reden verdeeld over drie onderdelen:
Overigens kwam ik bij het bekijken van de foto's van vorig jaar Robert Gesink tegen. Die was er toen wel (en hij zat in die typische houding op de fiets). Na zijn Tour van dit jaar is hij onbetaalbaar geworden. Hij is daarmee een heuse ster geworden... Tijdrit gewonnen door Niki Terpstra Puntenkoers gewonnen door Andy Schleck. Rit in lijn gewonnen door Servais Knaven, terwijl Andreas Knier naast hem klappend net wat later over de finish ging. Overall winnaar: Ivan Basso Kampioen zege verspelenGeschreven op 11:53, 9/8/2010 in VoetbalAjax-supporter, dat ben je in je hart. Dat zit in je bloed en dat blijft maar door je lijf stromen. Een echte Ajacied blijf je ook je hele leven. Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen on mijn clubje niet te steunen. Er zijn alleen momenten dat Ajax-supporter zijn zwaar is. Wanneer er bijvoorbeeld wedstrijden worden gespeeld die compleet onnodiig uit handen worden gegeven. Denk aan de 1-1 thuis en de 3-3 uit tegen PAOK Saloniki. Ajax was de tegenstander de baas in beide wedstrijden. Dat uit zich echter niet in de eindstand. Nee, dat moest zo nodig twee keer een gelijkspel zijn. Vooral bij de thuiswedstrijd was er frustratie in mijn lijf. Typisch Ajax dacht ik nog. Overduidelijk de overhand heben en dan toch de boel uit handen geven. Niet scoren, dat is vaak een groot probleem. Op die momenten wil je als supporter wel verdwijnen. Want erop aangesproken, dat word je. Ajax is een club met "vijanden" en ook als supporter heb je te maken met anderen die graag zien dat het niet goed gaat met je club. Zulke momenten zijn dus zeer geliefd. Ik zie ze al in hun vuistje knijpen... ha ha, daar kunnen we die Ajax-supporters weer eens flink mee pesten. Zulke mensen kunnen hun geluk niet op denk ik. Na die gelijke spelen tegen PAOK, die gelukkig geen verlies betekenden, volgde zondag de eerste eredivisie wedstrijd. Overigens komt dat seizoen voor mij echt veel te vroeg, ik had gerust nog een maandje zonder voetbal gewillen, maar dat terzijde. De competitie is begonnen. Ajax speelde uit tegen Groningen. Zwakke tegenstander, maar wat geberude er... juist. Weer dat onnodige gelijkspel. Het is toch om gek van te worden! En okee, ze hadden 4 belangrijke spelers niet (Vertonghen, Suarez, Enoh en Lindgren), wat duidelijk een verzwakter elftal gaf... maar dat hoefde toch echt niet te resulteren in zo'n dom gelijkspel! Een voorsprong uit handen geven is iets van de laatste weken en eigenlijk gebeurde het voor de zomer ook al vaak. Ik voelde de frustratie alweer opborrelen bij de 1-2. Kort daarna kookte ik. De manier waarop de voorsprong, tegen PAOK en tegen Groningen, uit handen werd gegeven was om je dood te schamen als supporter. Je ziet het aan, je kunt er niets aan doen en je weet dat alle anti-Ajacieden weer de grootste mond gaan hebben. *Zucht* Kan het niet ook een keertje gewoon glorieus gaan? Ook zonder de grote sterren? Gewoon een keer appeltje-eitje? Het waren zulke prachtgoals van El Hamdaoui.
Ja. Ajax-supporter zijn is soms zwaar. Maar, zoals gezegd zit het in je bloed en dus houd je ook in zware tijden net zoveel van je club als daarvoor. Ook al wil ik de spelers soms het liefst een klap voor hun kop verkopen... ;) Nu kan het gevecht beginnenGeschreven op 11:33, 20/7/2010 in WielrennenDe Tour nadert de ontknoping. Welke mannen winnen het gevecht en staan in Parijs op het podium? Sinds de eerste week is al duidelijk dat het gevecht gaat tussen Andy Schleck en Alberto Contador. Hoewel, wat we tot nu toe gezien hebben is moeilijk een gevecht te noemen. In de etappe van zondag vonden ze het nodig om een sur place te doen. Waren ze nu gek geworden? Ze bleven alleen maar naar elkaar kijken, zonder wat te doen. Een paar speldenprikjes en vervolgens hielden ze een wapenstilstand, dan maar samen naar boven. Menchov kon profiteren, al had hij moeite met de laatste meters bergop en kon Sanchez, zijn directe concurrent voor het podium, nog bij hem komen. Samen pakten ze wat seconden terug op Schleck en Contador en in deze Tour tellen die seconden. Menchov wordt niet gezien als een bedreiging, niet door Schleck in ieder geval, maar wie weet kan hij – zeker met de tijdrit in het verschiet – nog mooie dingen gaan doen. Hij heeft sterke benen, dat is zeker.
Gisteren was de tweede bergrit in de Pyreneeën. Eindelijk was daar de aanval van Schleck, die van achteren Contador duidelijk verraste. Alleen Vinokourov kon snel volgen. Pats. Ineens blokkeerde de ketting van Andy en viel hij stil. Ik zat met verbazing te kijken. Op zo’n moment je ketting eraf? Contador aarzelde geen moment en sjeesde door. Menchov ging erachteraan, naar later bleek aangemoedigd door zijn ploegleider, en ook Sanchez kon volgen. Zo goed lijkt Contador dus ook niet, dat die twee mannen nu wel konden volgden. Nadat de ketting er weer op lag reed Andy Schleck keihard de berg op in de achtervolging. Hij kwam ook dichterbij, maar vanaf de top was er nog een afdeling. Daar verloor Schleck toch nog tijd en op de streep op 8 seconden ook zijn trui. In de afdaling reden Contador, Menchov en Sanchez samen. Sanchez is een rasechte daler, schitterend (en soms eng) om te zien. Contador leek ook wat onzeker en leek steun te zoeken bij Menchov. Als hij zijn concurrentie had gekend, had hij geweten dat Menchov ook geen al te beste daler is en soms, om maar eens woorden van Maarten Ducrot te gebruiken, afdaalt als ‘een oud wijf’. Gisteren was dat, gelukkig, anders. Redelijk soepel kon Menchov de daler Sanchez volgen en gewoon bijbleven.
De consternatie na afloop over het doorrijden van Contador was groot. Schleck was, terecht of niet, zeer boos. Hij zou niet hebben doorgereden. Contador zelf beweerde dat hij niet wist dat Schleck problemen had met de ketting. Ik ben nog niemand tegengekomen die dat geloofde. Robert Gesink vertelde in zijn interview dat hij zag dat Schleck problemen had met de ketting, al reed Gesink vrij kort achter hem toen het gebeurde, korter dan Contador. Als hij het al zag, moet Contador toch wel gezien hebben dat er iets mis was, ook al stond Andy nog niet aan de grond. De gele trui drager stond stil en Alberto zou niet gezien hebben dat er iets gebeurde? Niet erg geloofwaardig. Op dit moment wordt er wel een filmpje uitgezonden met excuses van Contador…
Verder is een oordeel niet op de plaats. De Tour is koers en dat maakt wielrennen zo mooi. We hebben eindelijk een gevecht gezien, of het nu eerlijk was of niet. Contador lijkt twijfel te hebben, onzeker te zijn, en dan is het pakken wat je pakken kan. Schleck vindt het oneerlijk en is boos, geprikkeld. Deze Tour is nu open en kan eindelijk serieus van start met nog twee bergritten en een tijdrit te gaan. In Parijs zullen we wel zien wie er aan het langste eind trekt!
Na elke etappe is er overigens altijd een lichtpunt: de interviews met Robert Gesink. Ik kan een glimlach als ik hem voor de camera zie nooit onderdrukken. Hij is open en eerlijk op een charmante manier. Ons geluk was op.Geschreven op 11:43, 17/7/2010 in VoetbalDe teleurstelling heeft een week kunnen zakken. Dat was wel nodig ook, want verliezen doet pijn. En verliezen terwijl je kansen genoeg had is nog pijnlijker. De wedstrijd was moeilijk, de wedstrijd was zwaar en de wedstrijd ging gelijk op. Oranje hoefde niet onder te doen voor Spanje. Erg gevaarlijk was dat team ook niet en als zij dat wel werd hadden wij nog altijd Maarten Stekelenburg. Een warm gevoel van trots komt elke keer in me op als ik aan zijn ontwikkeling denk. Wat een heerlijke keeper, een heerlijke verschijning met al zijn zelfvertrouwen. Geweldig dat hij zijn goede vorm bij Ajax heeft vast kunnen houden. Hij heeft ons regelmatig gered en dat was nodig ook. Omdat niemand aanvallend kon domineren, kreeg de wedstrijd een verlenging. Ook dat ging vrij gestaag. De spanning steeg tot grote hoogte. Zenuwachtig keken we naar de televisie. Toch geen penalties dacht we nog, dat is toch geen ontknoping van een wereldbeker finale? Het moment dat Iniesta, die vervelende Iniesta die continu om niets viel, de bal in de goal schoot en na de verwarring duidelijk werd dat hij toch echt wel telde... dat was akelig. Het werd stil in de kamer. We lieten ons achterover zakken en we wisten dat het voorbij was. Het geluk had ons in de steek gelaten. Anders kan ik het niet zeggen. Waar eerder de slecht spelende Sneijder ons nog redde, die bal er op rare wijze toch in ging, gebeurde dat nu niet. Kansen werden gemist en we konden niet domineren. De grote 4 hebben ons in de steek gelaten. Dat durf ik gerust te zeggen. Waar was de vorm van van Persie? Sneijder ging elke wedstrijd steeds slechter spelen, dat kan niemand ontkennen. Robben was voor zijn doen in orde, maar ging toch ook te vaak de mist in. En van der Vaart, tja daar hebben wij thuis weinig goede woorden voor over. Grote woorden maar weinig daden. De enige die excelleerden waren Stekelenburg en onze verdedinging (inclusief van Bommel): van Bronckhorst, van der Wiel, Heitinga en Mathijsen. Zij zijn voor mij mijn helden. Zij hebben ons in zekere mate zover gebracht. Maar ook zij konden niet voorkomen dat ons geluk in de finale op was. En dus moesten we lijdzaam toezien hoe Spanje feest vierde. Hoe zij werden gehuldigd op maandag... daar kon ik niet naar kijken. Dat hadden wij moeten zijn, was mijn eerste gedachte. Daarom ben ik ook blij en in zekere mate trots op ons land dat de spelers dinsdag toch een feestje kregen. De wereld zal wel gedacht hebben: ze hebben de beker toch niet? ;) Maar zo zijn wij Nederlanders, wij houden van een feestje. Ook al heeft de helft van de kijkers absoluut geen verstand van wat het spelletje in houdt, sport verbroedert en iedereen feest daarom gewoon mee.
Mijn vader klaagde nog over de trappen van de Jong en van Bommel, die we ook nooit zullen vergeten (die karatetrap krijg je je hoofd toch niet meer uit?). Ze waren hard en ze verdienden rood, dat wel. De jongens hadden zich laten provoceren. Maar misschien, misschien als de scheidsrechter vanaf het begin consequent had gefloten waren die overtredingen niet gemaakt. En nee, ik ga niet alles op de scheidsrechter afschuiven. Robben had die kans moeten maken. Nu beseft hij zich dat ook goed en weet ik zeker dat die gemiste kans wel duizenden keren door zijn hoofd is gegaan en blijft gaan, dus vooruit, ik zal er niet te lang over klagen. Het was pure pech. We hadden kunnen winnen, de beker was echt dichtbij en het had ook zomaar anders kunnen lopen. Dat is echter niet gebeurd en dus moeten we buigen voor het team van Spanje. Ons enige geluk? Dat Spanje een team is waar je rustig van kunt verliezen. Ze waren degelijk en bij vlagen lieten ze mooi voetbal zien. Het is geen schande dat zij de beker kregen en niet wij. Over 2 jaar maar revanche nemen? Deze spelers, deze generatie, verdient namelijk wel een titel. Al is het maar voor de getoonde mentale kracht en de sterke kracht van eenheid. Ze hebben ons, ondanks matig spel, wel een paar weken veel vreugde gegeven! Oranje kriebels... wordt er historie geschreven?Geschreven op 04:31, 8/7/2010 in VoetbalOver het spel praten we niet meer, de spanning hebben we overleefd en de oranje koorts is nog lang niet gezakt... Nederland staat in de FINALE van een wereldkampioenschap - meer telt niet! Alles is oranje, ook in het buitenland. Met vooral veel plezier, en een beetje spanning, kijk ik uit naar zondagavond. We tellen de avonden af... we vragen aan elkaar wat we gaan doen als de droom werkelijkheid wordt - als de missie geslaagd is van onze oranje mannen... Ik wil naar Amsterdam! Een feestje wordt het hoe dan ook, want dat de finale gehaald is met zulk voetbal is wel vreugde waard. Ik kijk uit naar de wedstrijd, ook omdat ik van Spanje niet bang word als ze de kansen blijven missen die ze gisteren misten... Ik geloof heilig in ons team en denk echt dat onze jongens hechter zijn, meer voor elkaar knokken, minder voor eigen succes gaan (zelfs Sneijder, hoewel ik hem vreselijk slecht vond en het mateloos irritant is dat hij dan toch weer het verschil maakt *zucht*) dan de individuen van Spanje. We gaan ervoor knokken!
Nog 3 nachten slapen... en dan wordt er zeker historie geschreven!
(*Spanje is immers ook nog nooit wereldkampioen geworden)
Tour de France: elegantie en geweldGeschreven op 03:03, 5/7/2010 in WielrennenTussen het geweld van het voetbal is nu ook de elegantere Tour de France van start gegaan. Ieder jaar is het een spektakel, vooral door de vele verhalen eromheen. De Giro is namelijk qua koers vele malen spectaculairder. De Tour startte dit jaar in Rotterdam met een proloog die, hoe kan het ook anders, gewonnen werd door Fabian Cancellara. Een renner waar ik toch altijd met bewondering naar kijk, of hij nou een 'elektrisch motortje' zou bezitten of niet. Die man zit ook elegant op zijn fiets. Gisteren in de etappe naar Brussel zagen we ook even wat van die elegantie met de kampioen van Moldavie (vraag me nu even niet naar zijn naam). Verder was het vooral duw- en trekwerk, rijdend over de wegen van Zeeland naar de smalle wegen van Brussel. Valpartijen verstoorden de elegantie van wielrennen. We zaggen Adam Hansen, knecht van Cavendish, hard vallen en naar zijn sleutelbeen grijpen. Opgeven? Nee, daar had de renner uit Australie niet van gehoord op dat moment. De bikkel (of stomkop, maar net hoe je het bekijkt) reed de etappe uit. 's Avonds hoorde ik vervolgens de schade: gebroken sleutelbeen, gebroken borstbeen en een gebroken rib... Au! Valpartijen waren er ook in de laatste meters van de etappe. Wie verzint er een scherpe bocht en een trechter?? Cavendish kwam de bocht niet goed door en nam Oscar Freire (mijn favoriet) met zich mee. Freire hield zich groot en repte later met geen woord over de boosdoener. Van binnen moet hij echter flink hebben gevloekt, want hij had goede kansen! Door de trechter vlak voor de finishstreep viel zo'n beetje iedereen. Door de nervositeit van het peloton lagen zowel Cancellara als Contador en andere favorieten ineens op de grond. De oude Petachhi kon met de overwinning aan de haal, nog wel op indrukwekkende wijze. Maar er werd vooral gepraat over de ontsnapping van Lars Boom en Wouter Wynants - de afgesproken ontsnapping wel te verstaan - en de vele valpartijen. Na twee dagen Tour zijn er al vier renners naar huis... They did it... they actually did it!Geschreven op 12:27, 3/7/2010 in VoetbalIk had alle vertrouwen in een goede afloop, maar dat het ook werkelijk gebeurde... dat was ongekend en heel bijzonder. Vandaag is daar even niet veel van te merken, althans, hier niet. We zouden springend door de straten moeten lopen, maar zo zit ons volk niet in elkaar. Zoals de commentator al meldde tijdens de wedstrijd: als oranje verliest, zeggen we jammer dan en gaat het leven weer verder... in Brazilie smijten ze, naar horen zeggen (ik moet de beelden nog zien), televisies het raam uit en is het land een paar dagen in rouw. Zoiets zou onmogelijk zijn in ons kikkerlandje. Terwijl die jongens een ongekende, historische prestatie hebben neergezet. We moeten trots op ze zijn. Niet zeuren over dat het spel niet flitsend was. Speelde Brazilie nou werkelijk sambavoetbal? Die lieten zich in de tweede helft toch ook redelijk aan de kant spelen? Zo flitsend was het allemaal niet. Zo gevaarlijk uiteindelijk ook niet (mede omdat Kaka niet in vorm is en mede omdat wij een ongelooflijke super keeper op doel hebben; ik dank Maarten Stekelenburg op mijn knieen), die Brazilianen lieten zich zelfs kennen met overdreven vallen en die gruwelijke overtreding op Robben. Robben, de man die ze al vier of vijf keer in de eerste helft pijn deden. Ze wisten wie ze moesten hebben en hoe. Ook Brazilianen kunnen niet al te best tegen hun verlies op het veld. Ze hebben echter zelf niet al te flitsend gespeeld, zelf kansen niet benut en oranje wist er in de tweede helft een echte wedstrijd van te maken. We hebben ons gemeten met wereldtop en we zijn niet te licht bevonden. Ik krijg er nog kippenvel van!
Vannacht schoot het ook af en toe door mijn hoofd: "ze hebben het echt gedaan". 'Onze' jongens toonden mentale veerkracht zoals dat zo mooi heet. Een staaltje mentale veerkracht die niet eerder naar boven is gekomen. Deze jongens hebben een missie en stralen dat ook op alle vlakken uit. Juist daarom was mijn vertrouwen in een goede afloop ook zo groot. Ik wist dat ze het konden. Ik wist dat ze het in zich hadden. Dat Robben na alle aanslagen door is gegaan, staat voor mij symbool voor die mentale veerkracht. Dat Ooijer zo kort voor tijd kon invallen en zijn rug rechtte na een matige eerste helft, dat is symbool van die mentale veerkracht. Het is een team, een eenheid en met minder word je geen wereldkampioen. Er is slechts 1 keer gewisseld, zo sterk is ons elftal; van Persie speelde geen al te gelukkige wedstrijd, invaller Huntelaar helaas ook niet. Het had minstens 4-1 moeten staan als ze het heel geconcentreerd hadden uitgespeeld. De laatste 20 minuten bleven echter extreem spannend. Vol zenuwen zat ik te kijken naar geschiedenis die werd geschreven. Het is de geschiedenis van deze generatie, van de generatie voetballers waar ik mee ben opgegroeid. Vroeger, 1974 - 1988, ja dat waren nog eens voetballers. Dat hoor ik althans altijd, van mijn ouders, mijn oma, op de televisie... maar ik heb ze nooit bewust meegemaakt. Deze jongens, die nu op het veld staan, dat is mijn generatie. Ze hebben zichzelf in het verleden tekort gedaan, maar maken nu alles goed. Nu is het doorstoten naar die finale (zonder Uruguay te onderschatten) en wie weet komen er dan zulke krachten los dat dromen waarheid worden... ik kijk er naar uit! Ke Nako: het is tijd... voor echt voetbal!Geschreven op 12:29, 26/6/2010 in VoetbalVanaf nu begint het WK pas echt... nu worden finales gespeeld en dat betekent echte gevechten en strijd op leven en dood. En laten we eerlijk wezen, dat mag ook wel eens want verwend zijn we zeker niet! Helaas is ook de Vuvuzela, dat veelbesproken voorwerp, nog niet verboden in de stadions. In Europa zijn we gewend aan zang en muziek tijdens een wedstrijd. Geen toeters, maar trommels en liederen sieren onze stadions. Supporters die naar elkaar toe zingen, is er niet een mooier geluid mogelijk? Dat geeft de sfeer waar wij zo van houden. De Vuvuzela maakt die sfeer kapot. Supporters moeten hard en vooral met velen uit volle borst zingen om boven het eentonige geluid van de toeters uit te komen. Gisteren tijden Chili-Spanje vingen we even een glimp op van hoe het hoort te zijn: zang! Ik hoorde weer even wat ik eigenlijk mis... het is toch anders voetbal kijken, minder sfeervol. Het hoort feest te zijn in dat stadion en dat krijgen we helemaal niet mee. Daarom wachten we met z'n allen op dat nodige verbod... een wedstrijd zonder Vuvuzela's maar met gezang, wat zit ik daar op te wachten.
Enkele bevindingen tot nu toe: - We zijn dus niet verwend als het op het voetbal aankomt. Zoals onze krant al meldde "Laten we hopen dat het vooral leuker wordt." - De grote giganten Frankrijk en Italie zijn meer dan terecht naar huis. Ze hebben niets laten zien dat ze ook maar enig recht geeft op meer dan groepswedstrijden. De Italianen waren ronduit slecht in hun wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland en Slowakije. Tegen Slowakije gingen ze pas voetballen vanaf de 82e minuut... - De Afrikaanse landen doen het terecht niet goed. Zoals onze krant ook meldde "Overal in Europa lopen fantastische Afrikaanse spelers rond, maar zet er elf bij elkaar en vroeg of laat gaat het altijd mis door een gebrek aan (tactische) discipline." Goh, goed verwoord. Was het niveau op de Confederations Cup niet ook al bedroevend? - Spanje heeft goede voetballers die regelmatig goed voetbal laten zien. Ze willen het alleen te vaak te mooi doen... - Nederland moet uitkijken voor de Slowaakse counter. Ik vrees de gaten die gaan vallen en de onberispelijke trap van Robert Vittek. Natuurlijk is Slowakije relatief klein vergeleken met onze kwaliteiten, maar onderschatten moet je niemand. - Zoals het er nu naar uit ziet hoeven we niet per definitie de Brazilianen te vrezen - zolang we het achterin maar goed dicht houden.
Nederland-Slowakije, onze eerste echte finale! Laten we duimen op een betere afloop dan de afgelopen toernooien... { Vorige Pagina } { Volgende Pagina } |